زخمهایت را در آغوش بگیر

همه ما انسانها در طی زندگی زخم هایی عمیق خورده ایم، گاهی این زخمها از پدر و مادر و عزیزان بسیار نزدیک و گاه از دوستان و آشنایان بوده است. هر چه رابطه عاطفی با فرد زخم زننده نزدیکتر باشد، ما نیز جراحت عمیق تر و دردناکتری برداشته ایم. هر کسرراهکاری برای برخورد با این زخمها دارد: بعضی آنها را در عمق وجود پنهان میکنند و نه خود برایشان کاری انجام می دهند و نه اجازه می دهند دیگری از وجود آنها باخبر شود؛ عده ای از زخمهایشان فرار می کنند انگار که اصلا وجود ندارند و آن وقت مرتبا از خود و یا افراد آگاه می پرسند چرا حالشان خوب نمی شود؛ برخی زخمهایشان را می شناسند و هر روز نمکی تازه بر آنها می زنند، چرا که فکر میکنند زندگی همین است و آنها فردی ارزشمند نیستند؛ اما تعدادی برخالف دیگران عمل میکنند، درون خود را جستجو می کنند، زخمهای کهنه را در معرض هوای تازه، نور خورشید و آدم ِ های امن مورد اعتماد قرار می دهند تا مورد مراقبت و کمک قراربگیرند و شفا پیدا کنند.

شفقت به خود یکی از راه کارهایی است که به افراد کمک میکند تا به جای سرزنش و خود محکوم گری، با خود همدلی کرده و باایجاد ملایمت و مهربانی، با شجاعت قدم در راه شناخت ترس ها برداشته و با در آغوش کشیدن آنها با تمام توان و قوا، اقدامی درجهت کاهش احساسات دردناک کرده و مرحمی بر رنجهای عمیق عاطفی بگذارند.

شفقت به معنی توجه به درد و رنج خود و دیگران با روحیه ای مهربان و دلسوز و همچنین میل حقیقی به کمک کردن، بخشیدن وحمایت کردن است. شفقت احترام و حمایت همراه با مهربانی، توجه مثبت و عشق بدون قید و شرط نسبت به خود و دیگری است.

در واقع شفقت به خود باعث کاهش استرس و آرامش ذهن فرد و پذیرش فعال و صبورانه احساسات سخت می شود و شفقت به خود نیز به مراقبت و درک و همدلی با خویشتن به جای اتخاذ دیدگاه سخت گیرانه و منتقدانه نسبت به خود اشاره دارد. برای پرورش خود مشفق تمرین زیر را می توانید هر روز انجام دهید و از نتایج درخشان آن بهره مند شوید: بر روی یک صندلی بنشینید. چشمانتان را ببندید و چند نفس عمیق بکشید. هنگامیکه احساس کردید آرام هستید زمانی را بهخاطر آورید که مشکلی داشتید و فردی با مهربانی، همدلی و بدون قضاوت به حرفهای شما گوش می کرده، اگر خودتان این تجربه را نسبت به فرد دیگری داشته اید آن را تجسم نمایید.
لحن صدا، کلمات آرامشبخش و دلگرم ِ کننده، حالت چهره و بدن و نگاه همراه با شفقت را به یاد بیاورید. حاال،خود ِ مضطرب، خود ترسیده و یا خود زخمیتان را روبه رویتان تصور کنید که احساسات دردناک و رنجی که کشیده است را برایتان بازگو می نماید. مانند تجربه ی قبلی که داشتید، سعی کنید تا با بخش آسیب دیده تان همدلی و شفقت کنید. با نرمی و مهربانی با احساسات خود همراه شوید و هر جا دچار اضطراب شدید، کافیست حواستان را به تنفستان بیاورید، چند نفس عمیق بکشید و بعد دوباره ادامه دهید.نکته مهم در این تکنیک اینست که نباید روی احساس اضطراب و یا خودانتقادگری تمرکز کنید، بلکه تمرکز شما بر روی وضعیت مشفق انهای است که برای خودتان به ارمغان آورده اید.

خوب به حرفهای بخش آسیبدیدهتان گوش دهید، اگر جایی شروع به سرزنش و محکوم کردن شما کرد و یا حرفهای غیرمنصفانهایزد، در کمال مهربانی و آرامش، قاطعانه به او یادآور شوید که در آن زمان شما بهترین تصمیم را گرفته اید حتا اگر اشتباه بوده باشد،زخمی که دیگران بر شما زدهاند تقصیر شما نبوده اما الان در صدد هستید تا به خودتان کمک کنید از آن روزها و رفتارها گذشتهو نسبت به آفرینش حال بهتر برای خود متعهدانه رفتار کنید. در پایان تمرین، کاری که به شما کمک میکند تا احساس آرامش ومهرورزی بیشتری نسبت به خود داشته باشید را انجام دهید، خود را محکم در آغوش بگیرید، نوازش کنید و به خود این اطمینانرا بدهید که همیشه و در هر شرایطی کنار خودتان هستید و با هم از پس مشکالت و شرایط سخت برمی آیید.

 سپس چشمانتان را باز کنید. تمرین هر روزه این تکنیک، ذهن ما را تبدیل به ذهنی مشفق کرده و معجزهای حقیقی در ارتباط ما با خود و در قدمبعدی با دیگران رخ خواهد داد.

نویسنده: پرستو فصیح روانشناس کودک و نوجوان در تهران و درمانگر رویکرد درمان مبتنی بر شفقت